mesas, formación e acústica

Vimos de instalar unha mesa informativa na Facultade de Maxisterio da USC.

Celebramos a II edición do MÓVETE CON IMPLICADAS coa colaboración de María, Markinhos, Anxo, Secho, Pais e Martín das bandas Medomedá, Indana, RuxeRuxe e Faneca Brava. Perto de dúas horas de ritmos galaicos, complicidade co público e bó facer. Sen enchufes (ou case).

As novas coordinadoras do grupo de voluntariado de Compostela, Kitty e Tatiana, participaron no Curso universitario de formación básica en voluntariado, celebrado na Facultade de Matemáticas da USC, onde deron conta dos proxectos e iniciativas de Implicadas.

Tamén aproveitamos a ocasión para instalar outra mesa informativa.

Dende IND queremos dar as GRAZAS á gentalha do pichel pola súa hospitalidade e a todas e todos os que vos implicáchedes de xeito desinteresado aportando a vosa arte e alegría.

CONCERTO ACÚSTICO EN COMPOSTELA!

Esta semana IND presenta a súa II edición do MÓVETE CON IMPLICADAS, consiste nun ciclo de concertos de artistas galegos que colaboran desinteresadamente connosco.

Comezamos este xoves 12 de Novembro, as 21:30, na Gentalha do Pichel cun concerto acústico de Marcos (Medomedá), Secho e Zapata (RuxeRuxe). A cousa pinta moi ben, así que contamos convosco!!

O precio da entrada é de 3 euros, os cales serán destinados integramente aos nosos proxectos.

Video resumo do Vanakkam! 09

O noso canal de Youtube ten dende hoxe un vídeo novo (mellor dito, dous, que forman un todo) no que ofrecemos un pequeno resumo dalgúns dos momentos da visita aos proxectos da India do grupo do ciclo formativo Vanakkam! 09.

Por suposto, non recolle, nin con moito, os moitos momentos que se viviron e dos que xa falamos neste blog, pero hai momentos de traballo nos que o que menos se pensa é en sacar a videocámara.

Agardamos que vos guste.





Aproveitamos para lembrarvos que temos a nosa propia páxina en Facebook onde compartimos información, fotos, arquivos e vídeos. ¡Animámosvos a que vos fagades siareir@s!

Despedida, 13 de agosto

Amencemos o derradeiro día activo na India, unhas máis de cedo que outras, intentando vivilo como calquera dos outros, sen facernos moito á idea de que mañá destas horas todo esto quedará atrás. Sagayaraj sorpréndenos coa súa man na cociña, por se todas o queriamos levar de volta para a casa, agora… máis. Despois deste apetitoso almorzo un pouco diferente á comida habitual, algo esperado por todas transcorridos uns días da viaxe, poñémonos en camiño á universidades tras superar varios “atrancos” que ocuparon a gran mayoría da nosa maña: un enorme “momento indio, indio”, denominado así a estar un laaaargo rato esperando sen saber por que, ademais da visita a un dentista local.

Unha vez na universidade tivemos a oportunidade de coñecer e conversar con Manimekalai, directora do Centro de Estudios da Muller, e un grupo de alumnas. Ademais de recibir unha ampla e condensada lección sobre a situación da muller, tanto en Tamil Nadu como no resto da India, todas (ambas partes) tiñamos centos de preguntas que facernos, sorprendéndonos ás veces dos avances e outras non tanto. Clausuramos a visita coa foto de grupo de rigor e un saboroso coco tenro.

Unha vez na oficina, a nosa casa, toca comer apuradas, pois esta aquí unha muller con mans de artista que nos vai facer tatuaxes de henna nas mans. Unhas tras outra vai realizando pequenas obras de arte que nós miramos con desexo. Mentres tanto levamos a cabo a reunión co Proxecto da prevención da sida, onde compartimos impresións sobre a enfermidade. Chámanos a atención a diferencia entre os paises ó afrontar un mesmo problema: aquí, cos proxectos que se desenvolven, os afectados séntense apoiados e informados pero, pola contra, as veces recluídos socialmente. Os traballadores e beneficiarios contannos as súas experiencias, eso si, sempre cun sorriso. Esta é unha barreira difícil de saltar, unha loita na que cada vez se avanza máis pero difícil de chegar a gañar.

Unha vez rematada a reunión e decoradas as mans coa henna a todas aquelas que o desexabamos, poñemonos en marcha para facer as últimas compras na cidade de Tiruchi: roupa, pulseiras, tobilleiras, algunha que outra mochila… porque é imposible levarse tanto recordo no espacio co que contabamos. Esto mismo destacamos da experiencia vivida, dos recordos, de toda a información recibida, da relación entre nós e cos que nos rodean todos os días… eso non hai maletas que o encerren.

Rematadas as compras, dispoñemonos a ir cear á casa de Ambal (xa o sentimos como o noso pai adoptivo) e Manimekalai. Xusto ó chegar sorprendeunos o monzón, xa na porta da casa. Ceamos os doce arredor da comida, sentados no chan, como cada día, sorprendéndonos aínda polas doses de picante. Ó saír de volta a casa, a tormenta e a choiva amenazan cada vez máis e máis, mollamonos todas e atravesamos algún que outro “regato”. É tarde e a penas hai xente pola rúa, pero para nós, a auga e ben recibida, gústanos polo menos vivir ese momento. Ó chegar enfrontámonos co triste e complicado proxecto de facer a maleta de volta, intentar ordenar todo perfectamente… é bastante difícil.

Maña espéranos un día duro, física e psicológicamente: son mooooitas horas de furgoneta ata o aeroporto e anque temos ganas de tortilla de pataca, xamón serrano, baño e abrazos, énchenos de tristeza que esto remate. E non nos queremos facer á idea de que a despedida ten que ser un simple pero caluroso apretón de mans, sentimos a necesidade de achuchar a Ambal, a Sagayaraj, a Bobby… ímolos botar moito moito de menos.

**Aviso ás familias: botamosvos de menos e temos ganas de vervos, pero que non vos pareza tan raro que anque aquí somos de diferente cor e falamos outro idioma, non nos sentimos tan extrañas e parte da India vense con nós.

Todas coincidimos en que volveremos aquí algún día, e esperamos que así sexa.

Kitty

Yercaud, 12 de agosto

Hoxe amencemos en Yercaud tapadas por unha manta, co ventilador apagado e para rematar de despexarnos, unha ducha de auga quente. Isto todo resulta sorprendente debido ó lugar onde nos atopamos pero, non o é tanto se te atopas a 1.515 metros de altitude.Onte por primeira vez dende que chegamos á India sentimos un pouquiño de frío que, moi lonxe de desgustarnos ata nos resultou agradable.

Ben fresquiñas baixamos almorzar e nada máis rematar montamos na furgoneta, esa que a tantos lugares fermosos nos está a levar e hoxe non ía ser menos.... carretera arriba coas ventás abertas dábanos o aire fresco na cara. Paramos nunha especie de mirador e o verde inundounos a ollada, mesmo parecía que estabamos na terriña pero, pronto un olor novo, un falar xa non tan descoñecido ou unha música típica nos devolvía á maxia da fermosa realidade na que estamos a vivir dende comezos de mes.

Despois de sacar as fotos de rigor dende alí, de ollar as nubes dende arriba, de marabillarnos coa maxestuosidade da paisaxe, de confirmar a nosa sentencia de que a India é un país de contrastes (mesmo parecía outro país diferente), puxemos rumbo cara o xardín botánico onde vimos moitas plantas: unhas coñecidas e outras descoñecidas. Cabe resaltar aquí a que máis nos chamou a atención, a Mimosa púdica tamén coñecida como Touch me not, unha pranta que ó sentir contacto se pecha como se sentise un medo horrible ou mesmo como se quixese gardar ese contacto para sempre, quen sabe!

A seguinte visita foi ó lago, alí aínda botamos unhas boas risas coas pedaletas, todas de cores, a maioría con forma de cisne outras coa cabeza de Mickey Mouse... como volo contamos! Pedaleamos un anaco pero o cansancio e o sol viñeron a facernos compaña e decidimos retirarnos cara o hotel. Xantamos e pronto comezamos a volta á que xa chamamos casa.

Na "furgo" cada quen meteuse na súa burbulla, había quen ollaba pola ventá a paisaxe, as xentes, as cores... deste país que tan ben nos acolleu e que tanta pegada está a deixar en nós. Había quen ollaba para estas terras pensando nun futuro non moi lonxano que agora está menos confuso; había quen pensaba nunha data especial que, por cousas da vida, se está a celebrar nun lugar cando menos especial; había tamén quen se sumerxía na película que nos puxo ese conductor que recorda a alguén que está lonxe; houbo tamén quen botou unha soneca porque, queiramos ou non, o cansancio pasa factura e a intensidade de cada momento non podía ser maior. Habemos de recoñecer aquí que por cuestións alleas a nós (cousas do clima, do picante co que non logramos facer migas, dos cambios de horario, de moas traizoeiras que non elixen un bo momento para saír...) tamén houbo quen non se atopou nas mellores condicións durante esta viaxe pero, o bó é que aquí TODO compensa.

O día remata e o cansanzo está presente, as duchas sucédense... é a hora de ir para cama!Imos contentas porque todas sabemos que mañá máis e mellor (se cabe).

Nunha canción que se fixo sonar moito, unha canadense cantáballe a India... facemos uso da súa canción .... THANK YOU INDIA!! :-)

Un saudiño para eses lares!

Tatiana

Salem, 11 de agosto

A luz do día espertanos e hoxe xa nos espera o bus as 8 horas: danos pena porque vai a ser o último almorzo que Shiva nos prepara, xa que ven con nós a Salem (a saída que temos hoxe), e queda alí, xa que a súa casa.

Saimos na furgo, e temos tres horas de camiño por diante, durante as cales vemos a película de Anniyan.

Durante o camiño paramos para que Shiva baixe. A despedida e rápida e fugaz, déixanos a todas un mal sabor de boca, e fainos pensar que cada vez quedan menos días para que esta viaxe remate. Quedamos con ganas de abrazalo e agradecerlle o cariño, atencións e momentos de risa que nos fixo gozar estes días a todas, como se fose da familia.

Xa en Salem, unha nova cidade para nós, e unha das que Implicadas leva traballando menos tempo, esperábannos na oficina, o grupo de mulleres que traballa no Proxecto contra o Infanticidio feminino. Explícannos cómo traballan este tema, xa que en Tamil Nadu a media de mulleres por homes e moito inferior do que debería ser, por causa do infanticidio feminino: 975 nenas por cada 1.000 nenos, cando o normal é 1.050 por 1.000 nenos..

As traballadoras o que fan é traballo de base, en desenvolvemento e sensibilización: primeiro entran en contacto coas familias das que sospeitan poden ter risco de infanticidio, para logo facerlles ver a importancia dos coidados médicos, tendo que mediar tamén coa familia (que sempre é a familia política). Impresionounos a labor que fan estas mulleres, e fainos relativizar situacións en Galicia onde, no traballo comunitario, con moitos máis recursos, se conseguen moitas menos cousas.

Despois de falar coas traballadoras temos a oportunidade de coñecer algunhas das beneficiarias que comparten con nós as súas historias. É impactante a contundencia, seguridade e tranquilidade coa que nos contan as súas vivencias neste tema... cada unha cun final distinto pero todas moi orgullosas das decisións que tomaron, pensando que foio o mellor para as súas vidas e a das súas fillas, todas con moita perspectiva de futuro, con forza e optimismo. Vemos o EMPODERAMENTO das mulleres.

Por exemplo unha das mulleres conta que a casaron con trece anos, e estivo dez anos intentando ter fillos e, por raro que pareza, finalmente tanto o home coma ela acudiron ó médico para ver que cunha simple operación arranxaban as dificultades. Agora ten unha nena e ademais está moi contenta porque o proxecto lle dá a oportunidade de poder montar un negocio propio. Ela mesma comenta o importante que é o apoio do grupo de mulleres para pasar as dificultades e momentos duros cos que se atopou, cun sentimento real de unión e afectividade.

Todas comentamos que este é un dos grupos que máis nos contaxiou de entusiasmo e de gana de seguir traballando dende Galiza.

Volvemos á ruta: dirección á estación de montaña de Yercaud. Pasounos algo incrible nesta viaxe: de súpeto empeza a chover!! A sensación de sentir e ulir a chuvia aquí fai que vivamos outro dos moitos momentos moi especiais da viaxe, respirar aire puro e fresco en plena natureza renóvanos a todas.

Chegamos a Yercaud xa noite pecha, e toas nos metemos na cama con ganas de velo todo a alba do día.

AlbaC, AlbaR, Ania, MaríaC, MaríaF e Sara

Segundo día en Tiruchy, 10 de agosto

Empezamos a nosa segunda semana na India e tocounos a visita a Escola de Transición de Tiruchy. Para a maioría de nós foi un dos grupos que máis nos impactou, porque esta escola acolle os cativos e cativas que empezaron a traballar e están sen escolarizar. Este proxecto, logra que acudan a ela para adquirir o nivel que lles correspondería e poder incorporarse á educación ordinaria.

Ver a meniños que algúns non parecían alcanzar os 6 anos, e xa narrando historias de que traballaban 12 horas ó día, 7 días a semana, non e sinxelo de asimilar.

Algo que che fai afrontar esta realidade e non vela como unha nova máis do telexornal, son as súas miradas..., e aínda así compartiron con nos: cancións, bailes e a ledicia de poder dicir que esta escola lles ofrece novas oportunidades de futuro. Expuxéronnos os seus desexos de poder chegar a ser médicas, informáticos, profesores...

Ó saír de alí, aínda moi emocionadas e susceptibles (ó tempo que indignadas pola situación e inxustiza), esperábanos na oficina o Consello Comunitario para contarnos como están organizados e as dificultades e logros do proxecto. Neste grupo, ademais, atopamos ó único home que coñecemos persoalmente e que traballa como voluntario en sensibilización de xénero.

Durante estes anos, ademais de en xénero, traballaron en planificación familiar, sanidade,etc. Fixéronnos un balance de resultados e de cómo se ven os cambios nos suburbios onde se traballou.

O máis notable é ver como unha vez rematado o proxecto a comunidade segue organizada e traballando.

Comemos na casa, o que Shiva nos prepara, e xa pola tarde visitamos un suburbio dos que mellor está funcionando tras o proxecto: o de Mahalakshmipuram. Despois dos catro anos de proxecto levan dous en marcha pola súa conta. Alí tamén podemos comprobar o que nos contaron pola mañá no Consello: que, tal e como está funcionando en Mahalakshmipuram, nos suburbios nos que se avanza máis a modo é por diversos motivos como a falta de motivación, o alcoholismo...

Ó rematar a xuntanza, leváronnos a Rock Fort, e subimos as 480 escaleiras que ten o templo: descalzas, suadas,pero felices.Todas chegamos arriba e puidemos gozar das vistas do que é a India, do aire fresco, dos monos... e todo acompañadas sempre do nos compañeiro de viaxe Sagayaraj.

A volta, parámonos a ver o elefante que teñen no templo: algunhas paráronse a que as bendicise, tocándoas coa trompa na cabeza.

Rematamos o día nunha tenda de artesanía de productos tradicionais.

Xa na casa volven a darnos as tantas, falando na terraza a luz da lúa e das estrelas do ceo de Tiruchy.

AlbaR, Ania, MaríaC e MaríaF

Thanjavur, 9 de agosto

Espertámonos no día máis caluroso do Vanakkam. Como era domingo, tiñamos día libre e leváronos de excursión a Thanjavur. Alí esperábannos dous empregados de PDI da oficina de Thanjavur. Nada máis baixar do autobús, abraiounos o espectacular templo, no que atopamos centos de persoas que acudían a visitar este lugar sagrado. Un consello para persoas viaxeiras intrépidas, se vides, traede calcetíns, pois o chan está que ferve!

Pasear entre as edificacións do templo transpórtavos a India do sáculo XI. Despois de soportar unha aborrecida e sufocante espera, agardábanos un sacerdote que nos bendiciu.

Quedamos abraiadas pola inmensidade do lugar e xa ó final esperábanos un elefante. Algunha quedou coas ganas de poder montar nel, pero outra vez será..

Despois de 12 días fomos por primeira vez comer a un restaurante, sentadas!, onde nos atopamos comentando o que xa nos gustan as maneiras indias, de feito, renunciamos ós garfos para comer.

Cando rematamos, fomos a un palacio dun Rajá , onde nos foron explicando (un guía moi entusiasta), os diferentes obxectos da época. Con diferencia o que máis desfrutamos, foi poder subir á torre do palacio, onde a sensación do vento e as vistas da cidade abrazounos a todas. Por suposto, tampouco puido faltar a foto de grupo .

Rematamos o día entre conversas, risas e historias compartidas.

AlbaR, Ania, MaríaC e MaríaF

Primeiro día en Tiruchy, 8 de agosto

É sabado e o calor séguenos a facer compaña pero iso non nos detén. Moito máis alá diso erguémonos con ganas, hoxe espéranos unha masaxe ayurvédica, non temos moita idea do que é pero ten moi boa pinta. Imos en diferentes turnos e as primeiras chegan cando nós estamos almorzando, as caras dino todo mais elas deciden gardar segredo...

Antes do seguinte turno temos unha xuntanza co persoal do proxecto "O corredor do desenvolvemento", comparten connosco a súa experiencia e o traballo feito xa que o proxecto de "Desenvolvemento Urbano" rematou hai nada e tivo un grande éxito e para o novo hai grandes expectativas. Se hai algo que non deixa de sorprendernos e a forza que tódolos participantes do proxecto nos transmiten, tanto beneficiarios como traballadores. Sempre con grandes expectativas, ilusión, traballo.... un exemplo a seguir, vaia.

Rematamos a xuntanza e o seguinte turno marcha, van con ganas. As que faltan apuran a comer para estar listas cando sexa hora de partir cara as masaxes. É hora. Coa saída das últimas o segredo disólvese e todo son eloxios para inigualable técnica tradicional... é case imposible definir as sensacións que produce...aceites, mantras, mans celestiais... recomendable 100%.

Con moita paz interior dispoñémonos a ir ó suburbio, non somos para nada conscientes do que alí vai acontecer. Visitamos a escola de apoio, os nenos espérannos entusiasmados, demasiado entusiasmados. Nós somos poucas e eles moitos, é imposible falar con todos, darlles a man, facerlles fotos, responder as súas preguntas... Explicannos como funciona esta actividade e algunhas historias dos nenos. Escoitamos a historia do neno macarrilla que pasou a ser o responsable, o que animaba ós amigos a ir ás clases, el explicounos que aínda que moitos ían deberían ser máis...A nena que despois de sufrir un accidente de tráfico tivo que deixar de acudir ás actividades extraescolares por mor do medo do pai que lle pasase algo, ela é a primeira da clase e o persoal do proxecto díxolle que falaria co seu pai e ela, esperanzada, rompeu a chorar... Historias que fan que nos acerquemos a esta sociedade e nos alonxemos un pouco do mundo anestesiado, dese do que, por sorte ou desgraza nós formamos parte.

Rajid (de pé con camisa amarela) vai para líder comunitario.

Atendemos ás historias pero, iso sí, no medio dun balbordo impresionante que provocou que tivesemos que abandonar o suburbio antes de tempo pois, tiñamos pánico a que os nenos, ilusionados e alterados, se mancasen.

Despois desta situación tan contradictoria os ánimos estaban bastante mais baixos, foi fermoso compartir as súas historias, as súas vidas... pero foi duro ter que marchar por non poder atender a todos...

A decir verdade unha non sabe moi ben como pasar de semellante experiencia ás compras pero, iso foi o que fixemos. Quizais residuos tóxicos do mundo "desenvolvido"...

As compras estiveron ben, a que máis e a que menos mercou un churidar, algun sari para regalar... pero, a saída da tenda, botella de auga en man, todas respiramos tranquilas.

O cansazo pasa factura, despois da cena cada quen para o seu camastro e a descansar, que mañá é un día novo e, coma todos, de seguro ha de ser un gran día. Deses que probablemente nos acompañen para sempre.

Saúdos!! :) \

Tatiana e Kitty

último día en Karaikal, 7 de agosto

O noso último día en Karaikal, aínda que curto, estivo cheo de cousas diferentes.

A primeira hora da mañá algunhas de nós levantámonos cedo para ir a un dos templos hinduístas da cidade. Unhas xa foran o día anterior e para outras era a primeira vez, pero para todas foi unha experiencia emocionante. Tivemos a sorte de contar cun "guía espiritual" que nos amosou o percorrido ritual por todo o templo, ofrecéndolles os múltiples deuses os nosas máis sinceras oracións. Dende rodear e bicar unha árbore nun dos patios, recoller xasmín nun altar, dedicarlles rezos e reverencias os deuses, ata chegar a unha estancia na que dous homes estaban tocando talas e ragas (ritmo e melodía) mentres un sacerdote vertía sobre o deus Shiva leite, azafrán e auga. O percorrido rematou nunha sala escura na que outro sacerdote lle rezaba a un deus, e empregando o lume, a auga de xazmín e azucre, remataba por facerche na fronte unha marca con azafrán. A verdade é que non sabemos moi ben o significado de todo ese complexo ritual, pero a sensación de estar inmerso nunha espiritualidade distinta xa é de por sí para nós unha experiencia profunda. Ademais non se pode esquecer a amabilidade e dozura coa que a xente nos tratou cando nos equivocábamos ou non sabíamos qué facer. Respirábase un ambiente cargado de misterio, pero tamén de moita paz, pois alí dentro esquecías o ruido das rúas cheas de xente e tráfico.

Logo do templo fomos ás presas para a casa, pois ás 11 tiñamos que coller a furgoneta para visitar o centro de xastrería de Madhagady. Tratábase dun curso itinerante de PDI no que contaban con seis máquinas para aprender a coser. Tiñan unha profesora contratada que ensinaba as mulleres, as cales comezaban con pequenos arranxos e logo lles ían encargando pezas de roupa máis complicadas. Algunhas delas pediran un crédito para mercar unha máquina propia e outras pensaban en facelo. Dámonos conta con estas cousas que as mulleres teñen moita iniciativa e ganas de saír adiante e esa valentía é admirable. Amosáronnos unhas libretas cos patróns que facían e como sempre, sacámonos fotos con elas para ter de recordo.

A mañá rematou con algo totalmente distinto: un paseíño en barco. Repartidas en dous, fixemos un pequeno recorrido polo río moi agradable, soamente interrumpido por uns policías noutro barco que, probablemente movidos pola curiosidade de ver a unha chea de "guiris", nos fixeron parar. As cores dos barcos, as vistas da outra beira, mollar as mans na auga e a brisa na cara... que máis se pode pedir?

Ao chegar a casa puidemos mercarlle a unha das mulleres dun dos grupos de aforro os saris que vendía. No salón da casa, coas telas extendidas polo chan, cada unha de nós foi elixindo e probando por primeira vez, coa axuda das nosas Vanitha Devi, Charles Mary, Lourde Mary e Bobby, que rían ó vernos camiñar torpemente e sen elegancia con eles. A verdade é que non é nada doado poñer enriba seis metros de tela e que por riba quede ben. O que sí é certo é que parecíamos nenas ilusionadas pola novidade e esa ilusión polas cousas que seguimos mantendo cada día é algo moi bonito.

Despois de ter un dos moitos momentos indios ao remate da comida (estes consisten en sentarse ou tirarse sen facer nada), despedímonos de Karaikal e collemos a furgoneta que nos levaría a Tiruchy. O camiño foi longo e pesado, pero a paisaxe era fermosa: os campos de arroz brillando polo sol e o solpor no río. Ademais cantamos cancións galegas e Shiva cantounos cancións tamiles.
Finalmente chegamos a Tiruchy e como era noite non puidemos apreciar a cidade, pero si a nosa nova casa: a oficina de PDI. As nosas primeiras impresións foron boas, a pesar do cansancio. Nos acomodamos perfectamente e como sempre, rematamos o día falando ata as tantas da mañá. Seguen sobrando as palabras para expresar o que a India está a significar para nós a tódolos niveis, por iso imos deixar que as experiencias se sigan sucedendo.

Sara

Cuarto día en Karaikal, 6 de agosto

Comeza o día co espertar da aldea, algunhas de nós decidimos pasear polas rúas, mentres o resto das rapazas disfruta dos puris de Shiva. Chegamos a un templo no que vivimos o noso primeiro rito espiritual hindú: o son da música e os tambores envolvenos, mentres un home nos convida a rezar, ofrecendonos lume auga e terra. Sorprendenos a acollida e fainos reflexionar sobre o diferentes que somos e sobre qué pasaría se unha nova cultura entrase nunha igrexa en Galiza...

Ás 11, a nosa furgoneta lévanos xunto as beneficiarias do programa de xeración de ingresos. Ó chegar presentannos a Bobby e notamos o cambio que supón que sexa unha muller a que fale directamente coas mulleres sen que intermedie un home: cóntannos as súas experiencias e vivencias, unhas máis tristes e outras máis alegres detrás das cales sempre hai unha muller forte, valente e emprendedora que loita día a día pola súa familia.

Unha das mulleres convidanos a dar un paseo nun barco da súa aldea e outra, que ten un negocio de venda de saris, queda en vir á nosa casa para amosárnolos.

Como tódolos días deléitannos cun zume fresco e acabado de exprimir.

Xa pola tarde a furgoneta recóllenos e lévanos a unha nova aldea onde nos espera un grupo de aforro de persoas con discapacidade, que ademais é o único que existe en Karaikal. Compartiron con nós as súas experiencias e dificultades coas que loitan cada día, logrando cousas como chegar a obter o título de mestre sendo cego e sen posibilidade de conseguir libros en braille...

Despois leváronnos a unha zona na que o goberno realoxou a unha comunidade que perdeu as súas vivendas coa tsunami e onde PDI (a nosa contraparte) actuou como mediadora entre o goberno local e a comunidade. Impactounos a todas como, malia as tremendas historias que esta xente viviu cando a tsunami arrasou as súas casas, non sacan o sorriso da cara. Sorprendeunos a reacción dos nenos, a intensidade coa que nos recibiron, chegando a ser tan esaxerada que, por unha parte sentímonos ben, pero por outra chegamos a entristecernos un pouco.

Para rematar o día fumos a casa, ceamos e subimos á terraza, onde compartimos vivencias e coñecémonos día a día un pouco máis.

Só podemos dicir unha cousa: isto hai que vivilo para poder entendelo.

Por certo isto é unha experiencia india, india.

MaríaC, MaríaF, AlbaR, Ania

Terceiro día en Karaikal, 5 de agosto

Vanakkam xa non é unha verba tan estraña para os nosos oídos, tan sequera para a nosa boca, pois cada vez que nos cruzamos con alguén intercambiamos o saúdo tamil e un sorriso xigante.
Hoxe é o noso terceiro día en Karaikal e como cada mañá, despois do noso adorado almorzo recolleunos a “furgo” e levounos a oficina de PDI, a nosa segunda casa aquí.
Alí esperábannos as mulleres da Federación de Grupos de Aforro para compartir con nós os seus labores e experiencias, para responder as nosas preguntas… Con elas descubrimos que querer é poder, pois a maiores de explicarnos cómo mellorou a súa vida, algunhas delas incluso nos mostraron os productos que venden e/ou fabrican para gañarse a vida gracias ós créditos concedidos pola Federación. Todo isto cun gran entusiasmo e cunha ollada cargada de ilusión.

Son as 13.30 e toca comer, a dose de picante é elevada pero, o “picómetro” aínda non chegou ó seu límite.

Nas horas de máis calor tratamos de descansar e coller folgos, pero as 16.00 logo chegan e a aventura continúa. Esta tarde dirixímonos cara Mandapathur, unha vila na que foron realoxadas algunhas das persoas afectadas pola tsunami e na que coñecemos a mulleres dos distintos grupos de aforro da zona e a dúas voluntarias sanitarias. As compoñentes dos grupos de aforro, ó igual que as da mañá, contáronnos as súas experiencias, de cómo gracias ó grupo, á parte de mellorar a súa situación económica se senten apoiadas unhas polas outras e algunhas entusiasmadas falaban dos seus plans de futuro.
Mais se algo nos chamou a atención onte foi que tan só dúas mulleres levan a cabo o voluntariado sanitario: nunha vila de arredor de 400 habitantes estas dúas valentes encárganse de mentalizar ós veciños das condicións básicas de hixiene, de acompañar a aquel que o precise ó hospital (na zona non hai Centro de Atención Primaria), de sensibilizar cara unha alimentación máis sá que preveña, por exemplo, problemas de bocio moi comúns entre a comunidade.

De camiño a casa-palacio tivemos un antoxo: queriamos ir á praia e bañarnos!! E, así foi!! Xa na “furgo” iamos alteradas, así que cando parou en lugar de baixar, tirámonos.
Certo é que o camiño que percorremos a pé ata pisar a area non deixou indeferente a ninguén, pois atravesamos unha aldea que foi devastada pola tsunami: alí seguían casas derruidas, outras reconstruídas e, o máis sorprendente, alí seguían moitos dos veciños saudándonos con ese sorriso enorme que caracteriza á xente de aquí.
Ó chegar á area todas e cada unhas de nós tivemos sensacións diferentes pero sentimentos moi parecidos. Dentro de nós produciuse un enfrontamento: por un lado a fermosura da paisaxe vixiada pola lúa chea e por outro, o ser conscientes da traxedia que nese lugar aconteceu non hai tanto tempo.

O mar chamaba por nós, e o calor insistía… así que nos demos as mans e berrando VANAKKAM! metémonos no Índico. Foi estraño á vez que divertido e inolvidable.
Terse que bañar vestidas (literalmente) ten certa gracia pero, sair da auga coa roupa toda pegada e ir así na furgoneta de volta, xa non tanta…

Á volta, a desexada ducha prestounos que te cagas!! :-)

Disque o mar dá fame e nós damos fé diso. Xa duchadas baixamos cear e Shiva, coma sempre, tíñanos todo listo. Ceamos e a que máis e a que menos tivo que ir desfacerse dos restos de praia que trouxemos para casa. Canta area!!
Debemos resaltar que dúas de nós sufriron no cuarto a intrusión dun morcego tamil que non fixo mal ningún pero, tampouco se lle colleu especial apego!

Rematamos o día na terraza xogando, comendo golosinas, compartindo experiencias…. Pero hoxe todas sabemos que unha das mellores experiencias da nosa vida a imos compartir xuntas: esta.

Saúdos!! :-)

Kiti e Tatiana

Segundo día en Karaikal, 4 de agosto

No segundo día en Karaikal, despois dun rico almorzo feito polo noso querido Shiva, collemos a furgoneta para ir visitar un grupo de aforro de mulleres en Keezhaoduthurai, unha pequena aldea da contorna. Por fin coñecemos de primeira man a un dos grupos de mulleres que move un proxecto. Alí nos contaron que decidiran ir por ese camiño porque antes pedían os cartos a prestamistas e o interés era moi alto, así que decidiron unirse e apoiarse entre elas. Unha das cousas que máis nos alegrou escoitar foi que agora se sentían máis seguras e tiñan máis confianza nelas mesmas. Tamén foi entrañable saber que un dos préstamos que pediran foi para mercar "bangles" (varias pulseiras xuntas), porque elas cren que o sonido delas nas mans estimula ó bebé. Como no día anterior sentímonos alí moi acollidas e protexidas: mesmo as mulleres nos dicían que nos quedáramos a comer e durmir alí e nos agarimaban cando nos sacamos fotos xuntas.

Pola tarde visitamos o grupo de mocidade de Kuyavan Kula Theru, outra das aldeas de Karaikal. Este encárgase de manter limpa a aldea e axudar a facer actividades para a comunidade. A maioría eran rapaces: só había dúas rapazas, xa que o resto casaran e marcharan a outras vilas. Hai que dicir que a relación tan cercana entre mozos e mozas non é moi habitual, e de feito cando salen de alí non está ben visto velos xuntos. Neste encontro vimos moi claro os roles de xénero, pois elas apenas falaban, e cando se lles preguntaba directamente lles custaba e constestaban os mozos por elas. Pareceunos significativo que cando unha delas nos contou un día normal da súa vida respondeu que estaba na casa e non facía nada, pero a realidade é que se levanta ás 6 da mañá para encargarse do gando e de tódalas tarefas da casa (sen lavadora, auga corrente, nen microondas). No momento de sacar as fotos, tamén nos decatamos de que ós mozos lles custaba achegarse a nós. A pesar da frustación de ver que os cambios nas relacións homes e mulleres é moi lento, unha vez máis nos sentimos moi ben recibidas, sobre todo polos pequenos.

O último que fixemos na tarde foi ir á praia de Karaikal e foi unha experiencia moi bonita, a pesar de que estaba un pouco sucia e ter presente o inevitable recordo da tsunami. Aínda así vivimos uns momentos inolvidables, cheos de felicidade e plenitude. Porque era o solpor, porque era a nosa primeira vez no océano Índico, porque se vía a lúa, porque saltamos as ondas, porque a auga estaba boísima, porque nos rimos e puidemos compartir todo iso con Vanitha Devi, Charles Mary e Lourde Mary (traballadoras de PDI), que rían a esgalla cando asubiábamos, xogábamos no mar, nos ensinaron palabras en tamil...

Por último fomos para casa e alí terminamos o día falando na terraza como sempre. Unha das cousas que está facendo que está viaxe sexa máis especial é estar a gusto coa xente que o compartes.

A sensacións séguense sucedendo sen parar e esperamos que siga sendo así...

Sara e AlbaC